Picnic at Hanging Rock – czyli o tym dlaczego mnie tak kreca pensjonarki

Plener, plener i po plenerze. Tym razem przygotowywalam sie do wyjazdu naprawde dlugo i ( jak na moja spontaniczna nature) rzetelnie. Wedrowki po ciuchbudach i najrozmaitszych second handach, wertowanie allegro w poszukiwaniu stylizacyjnych dziwadelek, przekopywanie wieszakow na przecenach i oczywiscie pochlanianie magazynow i albumow w poszukiwaniu inspiracji. Cztery modelki na raz, to spore wyzwanie dla fotografa i stylisty, bo mimo, ze wszystkie cztery piekne to kazda w inny sposob… Pomysl na przerobienie emelek na retro panienki z dobrego domu – pojawil sie juz dawno. Myslac o znanych mi juz z poprzednich wyjazdow, plenerach z Inska – wyobrazilam sobie cztery niewinne duszyczki, spowite w babcine koronki i tiule, osaczone gdzies w ciemnym lesie przez dzika nature. Taka byla pierwsza wizja. Ulegla ona transformacji juz w samym Insku – kiedy jadac na zakupy do sklepu spozywczego, mijalismy samochodem olbrzymi obszar swiezo skoszonego pola i wznoszace sie nad nim metalowe elewatory….Pejzaz ten porazil mnie dokumentnie i oczywiscie nastepnego dnia z cala ekipa i wystylizowanymi modelkami, pojechalismy w te pedy, zmagac sie z owa kosmiczna miejscowka.

Niebo bylo pochmurne, swiatlo dziwnie przejrzyste..grama cienia… Strescilam szybko modelkom w jakie role maja sie wcielic, jak sie zachowywac i jakie pozy przybierac. Pole z elewatorami skojarzylo mi sie z jakas wiejska prowincja, gdzies w Stanach Zjednoczonych, poczatku ubieglego wieku. Cztery dobrze wychowane panienki piknikuja sobie sielankowo na wzorzystym kocyku, srodek dnia, atmosfera zastoju i nudy…i nagle te potezne silosy kojarzace sie z jakimis statkami kosmicznymi… Walczac zaciekle z kadrami i grupowymi ujeciami, uswiadomilam sobie, ze calosc zaczyna mi sie kojarzyc z klimatem z filmu Petera Weira. Tam co prawda cala historia nie dziala sie w Ameryce tylko w Australii, a zamiast metalowych silosow byla slynna skala…ale…. interpretacja silosowa zaczela stopniowo nabierac coraz wiekszego sensu. Moje pensjonarki tez byly niewinne, dziewczece ale jednoczesnie kobiece, a monumentalne elewatory staly sie podobnie wieloznacze co Wiszaca Skala.

Co mnie tak kreci w pensjonarkach? Na pewno ta nostalgiczna nuta stylizacji, lekkosc, niewinnosc, pewna ponadczasowosc.. Mimo obecnej postmoderny zdarza sie co czas jakis spotkac na ulicy panne bez makijazu, tipsow i pasemek, z pszenicznym warkoczem do pasa. Ale na pewno styl ten odchodzi na dobre do lamusa i jest tylko odswiezany co pare sezonow przez projektantow mody, stylistow i fotografow. Wspolczesna dziewczyna nie ma czasu i ochoty na hodowle warkocza tudziez uprawianie clubbingu w babcinej sukience, zapinanej pod sama szyje. I OK. Kazda epoka ma swoje prawa. Mi duch wiktorianskiej panny zawsze wydawal sie bliski, mimo, ze nie mam nic przeciwko lateksom, geometrii i stylom na cyber punka. Fajne jest to, ze dzieki sesjom fashion – mozna grzebac w odmetach minionych stuleci, wydobywac historyczne smaczki, mieszac, interpretowac, cytowac… Nakrecac wlasne wersje dziel filmowch, czerpac garsciami z literatury, malarstwa, architektury…Za to lubie postmodernizm wlasnie. A do pensjonarek na pewno jeszcze kiedys wroce jak bozia, zdrowie, czas i wszelkie inne dobre duchy pozwola.

Cala serie mozna sobie obejrzec tutaj: http://www.magdalipiejko.com/rock1.htm

a w kaciku muzycznym kawalki z filmu Petera Weira