Londynskie migawki – part one – katy grannan, revenge i inne foty

London po raz drugi zaliczony – caly tydzien gonitwy, wdychania, ogladania, ekstaz najrozmaitszych…Swoje migawkowanie zaczne od klimatow zdjeciowo-wystwowych.

Najwieksze zaskoczenie fotograficzne – wystawa Katy Grannan “The Westerns” w The Photographers Gallery. Nieduza, skromna sala wystawowa  na drugim pietrze budynku galerii – to tutaj poznaje Gail i Dale, pare transsexualistow w srednim wieku – bardzo intymnie i cieplo pokazanych przez Katy. Poznaje i zakochuje sie w tych fotach od pierwszego wejrzenia.

Katy nie sili sie na ideologie, tani szok, wyrafinowana pseudoartystowska wizualizacje. Jej foty to proste, momentami wrecz klasyczne portrety we wnetrzach lub malarskich plenerach. Ogladajac zdjecia ,lubie czuc taka nieklamana bliskosc, nic zazylosci miedzy fotografem a modelami z jego obrazow…Milczace porozumienie, brak bariery i zimnego szkla obiektywu. Z wystawy Katy zabieram sobie pamiatke i teraz , juz sobie wisi przypieta szpilka na tablicy korkowej, obok mojego komputera. Zdjecie przedstwia syrene lezaca na brzegu plazy, w tle ocean. Syrena moze miec z 60 lat, mleczne resztki wlosow, jedwabna, prosta suknie w blyszczace pajetki, skromne eleganckie pantofle…Pozuje w zastyglej pozie, spokojna i blada jak ocean za nia..

W tym samym budynku w ktorym rozkoszuje sie fotami Grannan – miesci sie malutka ksiegarenka napchana po brzegi albumami fotograficznymi. Spedzam tam spora godzinke na mozolnym grzebaniu w scisnietych na polkach pozycjach. Cierpliwe grzebanie oplacilo sie niewielkim, czarnym znaleziskiem za 30funtow z  “Revenge” w tytule. Kwintesencja stylu Ellen von Unverth. Jak dla mnie, to Ellen po tej sesyjce moglaby przestac focic ( sorry Ellen). Czarny albumik zawiera mistrzowsko opowiedziana, sfotografowana i wystylizowana historyjke, w duchu sadystycznego retro. Foty z Revenge ogladalam juz nie raz w internecie, teraz pierwszy raz wpadly mi realnie w rece wiec niekupienie byloby grzechem. Tym bardziej pojedynczego egzemplarza.A zeby jednemu malemu, czarnemu albumikowi nie bylo smutno to zakupilam szybko drugi maly, czarny albumik – “Portfolio” Petera Lindbergha ( zeby bylo milej pani ekspedientka przecenila mi album do 9 funtow z racji milimetrowego zagiecia na grzbiecie…)

Nasycona po wystawie Katy i z trofeami albumowymi w torbie docieram do National Portrait Gallery na wystawe Annie Leibovitz. Zaliczam ja tak bardziej pod katem, ze nie wypada byc w galerii portretu i nie obejrzec wystawy pani Lesbowic – jak to ja pieszczotliwie czasem nazywam. Same foty doceniam ale ekstazy brak.

Galeria Tudorow o wiele bardziej mnie zafascynowala, a w niej liczne wersje oblicza Henia VIII. Ogolna refleksja po obejrzeniu krolewskich protoplastow obecnie panujacej Elzbiety? Blekitna krew nie zawsze idzie w parze z powabnym obliczem.

Kate w roli Marleny, i sama Marlene odnajduje w piwnicach muzeum na mikro wystawie portretow Vanity Fair.

zeby dociazyc torbe nabywam jeszcze w jednej z genialnie zaopatrzonych ksiegarnio-gazeciarni dwa magazyny

i ruszam odetchnac nocnym Soho…

w roli przewodnika Sebastian ( Lara sie schowala), dzieki ktoremu trafilam do tylu fajowych ksiegarni i na wystawe Katy.

tak, tak – jestem monotematyczna we wzgledzie zywieniowym…

buty tym razem tylko sobie poogladalam – ale przysiegam na wszystko co mi bliskie, ze wroce niebawem do Londka i nabede pare albo dwie.

zwlaszcza w znalezionym an Soho butiku firmowym Irregular Choice.amen.

I fotkami bucikow z Irregular zakoncze pierwszy londynski wpis. W nastepnych odcinkach jak czas i sily pozwola – opowiem o jeleniach, prastarych drzewach Henryka VIII, magicznym domu Lula, najpiekniejszym hotelu na swiecie i moim spotkaniu z Babilonem.

Dobranoc.